Laserreiniging, ook wel lasermateriaalverwijdering of laserablatie genoemd, is een geavanceerde reinigingsmethode waarbij een laserstraal met hoge-energie wordt gebruikt om het oppervlak van een werkstuk te bestralen, waardoor oppervlakteverontreinigingen zoals roest, coatings en olie onmiddellijk verdampen of loslaten. Deze technologie wordt gekenmerkt doordat ze niet-schurend,-contactvrij,-beschadigend voor de ondergrond en milieuvriendelijk is.
In 1965 ontdekte Nobelprijswinnaar Arthur Schawlow dat inkt verdampte en verdween wanneer bedrukt papier werd bestraald met een gepulseerde laser, waarbij hij als eerste het concept van 'laserverwijdering' voorstelde. In 1969 probeerden SM Bedair en anderen lasers te gebruiken om zuurstof- en zwavelverontreiniging van het oppervlak van nikkelmaterialen te verwijderen. In 1973 rapporteerde het onderzoeksteam van Asmus experimenten met het laserreinigen van kunstwerken. In 1987 vroeg Zapka het eerste patent op laserreiniging aan in Duitsland, en in hetzelfde jaar publiceerde de onderzoeksgroep van de Sovjetwetenschapper Petrov het eerste erkende artikel over laserreiniging van microdeeltjes. Laserreinigingstechnologie is toegepast op gebieden zoals de productie van chips, het verwijderen van roest in vliegtuigen en schepen, het herstellen van artefacten, het reinigen van mallen en de productie van spoorvervoer.
